Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2012

Φάλαινες, Φαλαινοθηρία και Φαλαινοθηρικά πλοία



Ο άνθρωπος είναι ένα περίεργο πλάσμα, είναι  το μόνο πλάσμα σε αυτόν τον πλανήτη που έχει τολμήσει να μετρήσει τις δυνάμεις του με πολύ μεγαλύτερα από αυτόν και δυνατότερα πλάσματα.
Το μεγαλύτερο που έχει αντιμετωπίσει ποτέ είναι η φάλαινα .
Η φάλαινα είναι το μεγαλύτερο πλάσμα που έχει ζήσει πάνω στην Γη, πολύ μεγαλύτερο από οποιοδήποτε είδος δεινοσαύρου, ανήκει στο γένος των θηλαστικών και χωρίζεται σε πολλά υποείδη  τα οποία διαφέρουν μεταξύ τους και ως προς το μέγεθος αλλά και ως προς τις ιδιότητες.
Τα μεγέθη ποικίλουν από 5 έως και 30 μέτρα και το βάρος από μερικούς τόνους έως και μερικές εκατοντάδες τόνους.
Το παρόν άρθρο δεν έχει σκοπό να περιγράψει την φάλαινα σαν είδος αλλά την φαλαινοθηρία και τα φαλαινοθηρικά πλοία, μία δραστηριότητα η οποία είναι επενδεδυμένη με πολύ θάρρος αλλά και βαρβαρότητα από μέρους του ανθρώπου.
Οι ιστορίες που δείχνουν το θάρρος των ναυτικών σταματούν την εποχή που ανακαλύφθηκε το κανόνι που εκτόξευε καμάκια με εκρηκτική πολλές φορές γόμωση τα οποία σχεδόν εξολόθρευσαν ακόμα και τα μεγαλύτερα είδη φαλαινών. 
Ευτυχώς η φαλαινοθηρία σαν δραστηριότητα, μόλις πριν λίγες δεκαετίες έγινε παράνομη βάση διεθνών ψηφισμάτων, όμως ειδικά η Ιαπωνία ακόμα και αυτή την στιγμή, συνεχίζει έστω και σε μικρότερη κλίμακα να ασκεί παράνομα δικαιώματα ζωής η θανάτου πάνω σε αυτά τα άκακα θηλαστικά.
Ιστορικές αναφορές σχετικά με την φαλαινοθηρία έχουμε από την εποχή του μεσαίωνα, όμως σύμφωνα με το έργο του Ορόσιου τα "Επτά βιβλία ιστορίας ενάντια στους ειδωλολάτρες" που γράφτηκε τον 5ο αιώνα οι βόρειοι λαοί κυνηγούσαν φάλαινες από την Ρωμαϊκή εποχή.
Ποιο συγκεκριμένα ο Ορόσιος αναφέρει τα ταξίδια του Όθερ στην Αρκτική   ενός κέλτη οπλαρχηγού για το κυνήγι της φάλαινας.
Προχωρώντας στους αιώνες συναντάμε ως πρώτες ιστορικές καταγραφές για την φαλαινοθηρία, τα ταξίδια των βάσκων,οι οποίοι με μικρά πλοιάρια είχαν ξεχυθεί στα πέρατα του κόσμου για να βρουν την λεία τους.
Η φάλαινα έφερε πλούτο στους Βάσκους γιατί εκτός από το ότι έτρωγαν την σάρκα της, αλλά έλιωναν το λίπος της το οποίο χρησιμοποιούσαν ως κύριο καύσιμο για φωτισμό, ένα καύσιμο που εξήγαγαν σε όλη την Ευρώπη..
    το φαλαινοθηρικό Charles W. Morgan 
Εκτός από τους Βάσκους και τους Κέλτες, την φαλαινοθηρία ασκούσαν και οι Εσκιμώοι με τα μικρά κανό τους, πιθανός οι Κέλτες να έμαθαν από τους Εσκιμώους την συνήθεια αυτή.
Τα κανό των Εσκιμώων ήταν ελαφρά και ως πέτσωμα είχαν δέρμα ζώου, πλησίαζαν όσο ποιο κοντά μπορούσαν την Φάλαινα και προσπαθούσαν να καρφώσουν το καμάκι στα πνευμόνια του ζώου, κατόπιν το άφηναν πάνω στην φάλαινα και περίμεναν να πνιγεί, σαν σημαδούρα χρησιμοποιούσαν ένα φουσκωμένο δέρμα φώκιας.
Οι Εσκιμώοι στις Αλεούτες νήσους συνήθιζαν να βουτούν τα καμάκια τους σε δηλητήριο.
Επίσης οι ιθαγενής της Γροιλανδίας και του Σπίτσμπέργκεν χρησιμοποιούσαν ένα είδος βακτηριακού δηλητηρίου το οποίο έκανε κάθε πληγή θανατηφόρα.
Μέχρι πριν λίγα χρόνια, οι φαλαινοκυνηγοί  στην Νορβηγία χρησιμοποιούσαν σκουριασμένα βέλη βουτηγμένα στο αίμα φαλαινών τα οποία προκαλούσαν δηλητηρίαση στο αίμα στις φάλαινες που εβάλλοντο με αυτά 
 Σχέδιο φαλαινοθηρικού
το έπος της φαλαινοθηρίας άρχισε γύρω στις αρχές του 18ου αιώνα με πρωταγωνιστές τους Εγγλέζους, τους Ολλανδούς  και τους Δανούς φαλαινοθήρες οι οποίοι σε συνεργασία με τους Βάσκους ξεχύθηκαν σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου για το κυνήγι της φάλαινας.
Ο 19ος αιώνας ήταν η χρυσή εποχή της φαλαινοθηρίας, τα  αποθέματα των φαλαινών στις περιοχές που αλίευαν μέχρι τότε, είχαν σχεδόν εξαλειφθεί, τότε  οι θαλασσοπόροι άποικοι της Νέας Αγγλίας ανακάλυψαν μεγάλη αφθονία φαλαινών κατά μήκος της ανατολικής ακτής της Β. Αμερικής.
  φαλαινίδα
Μετά την επανάσταση για την ανεξαρτησία οι Αμερικάνοι, πλέον αυτόνομοι άρχισαν να κτίζουν ένα μεγάλο στόλο φαλαινοθηρικών πλοίων τα οποία θα δραστηριοποιούντο κυρίως στο κυνήγι του φυσητήρα ο οποίος θα αποτελούσε ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της άνθισης της Αμερικάνικης οικονομίας.
Ο φυσητήρας ήταν ένα θρυλικό πλάσμα για τους φαλαινοθήρες μέχρι εκείνη την στιγμή. Λόγο του μεγέθους του αλλά και της δύναμης του εθεωρήτο ως ένα απλησίαστο θήραμα, όμως η ανάγκη για περισσότερο λίπος και λάδι, ανάγκασε τους φαλαινοθήρες να στραφούν προς αυτόν.
Οι μύθοι για τον φυσητήρα είναι πολλοί και μνημονεύουν την αδάμαστη αγριότητα του καθώς και την τεράστια νοημοσύνη του. Ο φυσητήρας ήταν η έμπνευση και για τον Μόμπυ Ντικ του Χέρμαν Μέλβιλ γιατί στο βιβλίο του η τρομερή λευκή φάλαινα δεν ήταν τίποτε άλλο από έναν αλμπίνο φυσητήρα.
 Σήμερα ξέρουμε πολύ καλά ότι πολλές από αυτές τις ιστορίες είναι φανταστικές, διότι οι επιστημονικές έρευνες που έχουν γίνει για τον φυσητήρα, έχουν αποδείξει ότι το πλάσμα αυτό, αν και είναι σαρκοβόρο "το μεγαλύτερο του πλανήτη" είναι τελείως ακίνδυνο για τον άνθρωπο, εφόσον ποτέ φυσητήρας δεν έχει πειράξει άνθρωπο σε κατάσταση ηρεμίας. και ποτέ δεν έχει φάει ανθρώπινο κρέας. Η λεία του φυσητήρα αποτελείτε κυρίως από οστρακόδερμα και θεωρείτε σχεδόν σίγουρο ότι η αγαπημένη λεία των φυσητήρων είναι το γιγάντιο καλαμάρι του γένους Αρχιτεύθης το οποίο φτάνει σε μήκος γύρο στα 15 μέτρα.

Ο θησαυρός του φυσητήρα για τους φαλαινοθήρες βρίσκεται σε ένα θάλαμο μέσα στο τεράστιο κεφάλι του και ονομάζεται σπαρματσέτο. Το σπαρματσέτο είναι ένα είδος βιολογικού κεριού και ο κάθε ενήλικος φυσητήρας, διαθέτει περίπου ένα τόνο σπαρματσέτου. Πολλές οικογένειες της Αμερικής πλούτησαν εκείνη την εποχή από αυτό το υλικό.
Κύριες βάσεις φαλαινοθηρικών στην Αμερική ήταν τα λιμάνια του Ναντάκετ, Νιου Μπεντφορντ, και του Μύστικ,, από εκεί σάλπαραν τα φαλαινοθηρικά για αποστολές σε όλο τον κόσμο οι οποίες διαρκούσαν πολλές φορές έως και τέσσερα χρόνια. 
Τα φαλαινοθηρικά της εποχής, ήταν ίσως τα ισχυρότερα ιστιοφόρα πλοία που έχουν κατασκευαστεί ποτέ, ήταν ναυπηγημένα για να αντέχουν σε κάθε καιρό, ταξίδευαν από την Αρκτική έως την Ανταρκτική και πολλές φορές διαχείμαζαν κλεισμένα από πάγους σε αυτές τις φοβερές θάλασσες.

Πάνω σε κάθε μεγάλο φαλαινοθηρικό, υπήρχαν μικρές βάρκες οι οποίες ονομαζόταν φαλαινίδες, απλές και ελαφριές στην κατασκευή έμοιαζαν περισσότερο με τα παραδοσιακά μικρά σκάφη των Βίκινγκ ήταν κωπήλατες και ιστιοφόρες και κρεμόταν συνεχώς στα πλευρά του καραβιού,έτοιμες να κατέβουν σε ελάχιστο χρόνο. το μήκος των φαλαινήδων δεν ξεπερνούσε ποτέ τα 9 μέτρα. Το πλήρωμα των φαλαινήδων αποτελούταν από τον τιμονιέρη , έναν αξιωματικό και πέντε ναύτες. Οι δύο που βρισκόταν στην δεξιά πλευρά του σκάφους κωπηλατούσαν με κουπιά μήκους πέντε μέτρων και οι δύο άλλοι της αριστερής πλευράς, καθώς και ο καμακιστής κωπηλατούσαν με μικρότερα κουπιά, τα σκάφη αυτά κατέβαιναν από τα καράβια με κάθε καιρό, αρκεί να υπήρχαν φάλαινες.
Όταν το φαλαινοθηρικό εντόπιζε ένα κοπάδι με φάλαινες τότε κατέβαζε τις φαλαινήδες του, οι ναυτικοί προσπαθούσαν να πλησιάσουν, όσο το δυνατόν ποιο κοντά στην φάλαινα, τότε ο τιμονιέρης έδινε το σύνθημα στον καμακιστή ο οποίος άφηνε το κουπί, έπιανε το καμάκι, γύριζε, γονάτιζε και πετούσε το καμάκι σκοπεύοντας το ζώο κοντά στα μάτια του. Το καμάκι ήταν δεμένο με την βάρκα με ένα μακρύ σχοινί το οποίο ξετυλιγόταν μέχρι που τέντωνε, τότε η φάλαινα άρχισε να παρασέρνει την φαλαινήδα με ταχύτητες γύρο στα 12 με 15 μίλια, η  φάλαινα άρχιζε σιγά, σιγά να αποδυναμώνεται σέρνοντας το βάρος της βάρκας, όταν πλέον η μάχη είχε κριθεί, άρχιζε  η ποιο δύσκολη και τρελή φάση του κυνηγιού, διότι το πρωτόκολλο ήθελε πάντα την χαριστική βολή στην φάλαινα να την δίνει ο αξιωματικός που στην περίπτωση αυτή ήταν και ο τιμονιέρης οπότε μέσα σε αυτόν τον χαμό ο καμακιστής πήγαινε στην πρύμνη της βάρκας και ο αξιωματικός στην πλώρη, όταν γινόταν αυτό, η βάρκα πλησίαζε την αποδυναμωμένη φάλαινα και ο αξιωματικός έπερνε ένα κοντάρι περίπου 1,5 μέτρων ακονισμένο από όλες τις πλευρές και το έμπηγε στο κεφάλι της φάλαινας, όσο γινόταν ποιο κοντά στο μάτι, ύστερα το περιέστρεφε μέσα μέχρι το τεράστιο πλάσμα να πεθάνει.
  το κατάστρωμα του CharlesW. Morgan
Αυτή η φάση ήταν η ποιο επικίνδυνη γιατί το ζώο μπορεί να ήταν αδύναμο πλέον όμως αυτό θα μπορούσε να το εξαγριώσει και να επιτεθεί στην βάρκα κομματιάζοντας την η με την ουρά του η αν ήταν φυσητήρας με το τεράστιο στόμα του, κάτι που αρκετές φορές είχε συμβεί.
Συνήθως όμως δεν συνέβαινε διότι η φάλαινα μέχρι εκείνη την στιγμή, είχε παραδώσει την ζωή της. Όταν η φάλαινα έπεφτε νεκρή έπρεπε να ρυμουλκηθεί μέχρι το πλοίο το οποίο πλέον μπορεί να ήταν πέρα από τον ορίζοντα για αυτό στις φαλαινίδες μέσα πάντα κρατούσαν τρόφιμα και νερό για αυτές τις περιπτώσεις.

Φαλαινοθηρικά 

Τα φαλαινοθηρικά της παλιάς σχολής ήταν βαριά πλοία το εκτόπισμα τους ήταν γύρο στους 300 τόνους, ήταν φτιαγμένα να αντέχουν σε όλες τις συνθήκες από τους πάγους μέχρι και τις τροπικές θύελλες και τους τυφώνες, πολλές φορές τα κατάρτια τους ξαναφτιαχνόταν κάπου στην Ιαπωνία διότι τα αρχικά τους τα είχαν χάσει σε κάποια θύελλα .


Ένα ζωντανό μνημείο από εκείνη τηνεποχή είναι το Αμερικάνικο φαλαινοθηρικό Charles W. Morgan , ναυπηγήθηκε το 1841 και κυνηγούσε φάλαινες μέχρι και το 1921 όπου παροπλίστηκε. Μετά από 80 χρόνια υπηρεσίας στις ποιο αντίξοες συνθήκες το πλοίο έκανε ρεκόρ ταξιδιών. Συνολικά στην 80χρονη ενεργή του καριέρα έκανε 37 ταξίδια `σε όλο τον κόσμο.
Το πλοίο μετά από αρκετά χρόνια σε παροπλισμό, αγοράστηκε από το  Mystic Seaport Museum του Νιούπορτ, ανακαινίσθηκε και τώρα είναι ο ζωντανός μάρτυρας ενός έπους το οποίο  εδώ και χρόνια έχει παύσει να υπάρχει.
 

Σάββατο, 3 Νοεμβρίου 2012

Fwd:



---------- Προωθημένο μήνυμα ----------
Από: Ρένα Τζωράκη- Μανουκάκη <tzoraki@gmail.com>
Ημερομηνία: 3 Νοεμβρίου 2012 9:15 π.μ.
Θέμα:
Προς: tonoima@gmail.com


Σκέψεις με την γραφίδα της Ρένας Τζωράκη- Μανουκάκη

3-11-2012

Σήμερα που επικρατεί παγκόσμια σύγχυση και έχουμε μπερδέψει τα πράγματα και μιλάμε για θρησκείες  και φυλές, για αφθονία πλούτου  και για οικονομική κρίση, είναι καιρός να δούμε το λόγο του Καζαντζάκη στην απολογία του στην ανακριτική αρχή Ηρακλείου το Φεβρουάριο του 1925,  ότι δεν αποτελεί μόνο ένα έξοχο κείμενο  αλλά παραμένει επίκαιρο στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και της υποταγής και να  μας προβληματίσει, σε μια εποχή που οι πολιτικές και κοινωνικές συγκρούσεις και αντιφάσεις στον πολιτικό λόγο κυριαρχούν.
Μόνο όταν ο άνθρωπος αποβάλλει την άγνοια και μάθει τη σωστή γνώση και κάνει θρησκεία του την Αγάπη, χωρίς σύνορα  φυλές  πάνω από εδάφη και γεωγραφικούς τόπους μα  με γνώμονα την καρδιά, ο ΆΝΘΡΩΠΟΣ , θα παραμείνει άνθρωπος και πραγματικός αγωνιστής…

Παρακάτω, παραθέτουμε  ένα μικρό απόσπασμα  της διάσημης "απολογίας του Καζαντζάκη"

1- Πιστεύω ότι το σύγχρονον αστικόν καθεστώς κατέστη ανίκανον να ρυθμίσει τας συγχρόνους ανάγκας και ανησυχίας του κοινωνικού συνόλου.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΣ.-Στηρίζεται εις την άνισον κατανομήν του πλούτου, εις την ασύστολον εκμετάλλευσιν των εργαζομένων τάξεων υπό αρπακτικής ισχυρώς ωργανωμένης κεφαλαιοκρατίας.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΣ.-Η ολοένα καταρρέουσα ηθική βάσις εις τας σχέσεις μεταξύ των ατόμων, παραλύει οιανδήποτε, εντός του αστικού καθεστώτος, προσπάθειαν όπως στηριχθή επί ηθικών αρχών ατομική, οικογενειακή και κοινωνική ζωή των ανθρώπων.

ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ.-Η σχεδόν καθολική έλλειψις κάθε ενδιαφέροντος δια τα κοινά, ή σχεδόν αποκλειστική εξυπηρέτησις της αρχούσης τάξεως υπό της εκάστοτε πολιτικής εξουσίας, εις βάρος της μεγίστης πλειονοψηφίας του λαού, καθιστά ανεπαρκή και επιπολαίαν οιανδήποτε αλλαγήν προσώπων ή θεσμού.

Ταύτα πάντα θεωρώ συμπτώματα της παρακμής μιας τάξεως. Η αστική τάξις απέδωκεν-και εις θαυμαστήν ποσότητα και ποιότητα-ό,τι ηδύνατο εις την σκέψιν, εις την τέχνην, εις την επιστήμην, εις την πράξιν. Επάλαισεν εναντίον της προηγούμενης της Φεουδαλικής ιδεολογίας, ενίκησεν, εδημιούργησεν, εξετέλεσεν τον προορισμόν της-αρχίζει ν' αποσυντίθεται και να βαίνει εις εξαφάνισιν.

Τοιούτος υπήρξε πάντοτε ο ρυθμός της ιστορίας. Μια τάξις, εκάστοτε εναλάσσουσα-οι βασιλείς, οι ευγενείς, οι αστοί-γεννάται, παλαίει, νικά, δημιουργεί, και εξαφανίζεται. Και άλλη τάξις την διαδέχεται, διαγράφουσα και αυτή, εις την πάροδον των αιώνων, την ιδίαν μοιραίαν τροχιάν.

Ζώμεν, ακλονήτως πιστεύω, το τέλος μιας κοινωνικής τάξεως, της αστικής.

ΙΙ- Ποία τάξις θα την διαδεχθή; Η τάξις των εργαζομένων-είτε εργάται είνε ούτοι, είτε αγρόται, είτε πνευματικοί παραγωγοί.

Η τάξις αύτη διήλθε προς ενός ήδη αιώνος, το πρώτον στάδιον της πορείας της, καθ' ό προσεπάθει να εξεγείρη τις τας τάξεις των αστών το αίσθημα της φιλανθρωπίας και δικαιοσύνης, υπέρ των πεινώντων και αδικουμένων και ικέτευεν εξ ονόματος υψηλών ηθικών αρχών, να βελτιωθούν οι όροι της ζωής.

Ταχέως όμως σαφώς αντελήφθη ότι η πάλη των τάξεων είνε νόμος ιστορικός, αναπόφευκτος και όπως τα άτομα ούτω και οι λαοί, ούτω και αι κοινωνικαί τάξεις, διατρέχουν μοιραίως τα στάδια της γεννήσεως, της ακμής και της φθοράς.

Ουδεμία τάξις έμενε δια παντός εις την εξουσίαν. Η αστική τάξις θ' ακολουθήση και αυτή, τον απαράγραπτον φυσιολογικόν νόμον και τότε η τάξις των εργαζομένων μοιραίως θα την διαδεχθή.

Η επίγνωσις αύτη κατέστη η αφετηρία μιας νέας όλως βαθυτέρας, αντιλήψεως των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων της τάξεως των εργαζομένων. Αντελήφθη δια πρώτην φοράν ότι χρέος έχει να οργανωθεί, να μορφωθή, να διατυπώση ωρισμένον πρόγραμμα, αφού είνε κεκλημένη, από ιστορικήν ανάγκην αργά ή γρήγορα να διαδεχθή την άρχουσαν σήμερον αστικήν τάξιν.

Τοιουτοτρόπως συγάσσονται, συνειδητά πλέον, αναγκασμέναι από τον ιστορικόν ρυθμόν, τα δύο αντίπαλα στρατόπεδα.

Τον ρυθμόν τούτον επετάχυνεν απροσδοκήτως ο εκραγείς παγκόσμιος πόλεμος. Ο πόλεμος ούτος μετέβαλε την ψυχικήν ατμόσφαιραν του κόσμου ότι θ' απήτει γενεά ολόκληρος δια να γίνη καταληπτόν έπειτα από την φοβεράν ταύτην δοκιμασίαν της ανθρωπότητος, αμέσως όχι μόνον γίνεται ιδέα αντιληπτή, αλλά και αγωνίζεται να μετουσιωθή εις πράξιν.

Η ψυχική αύτη μεταπολεμική αγωνία η οξεία συναίσθησις πως είνε ανάγκη πλέον να εξευρεθή μια λύτρωσις από την οικονομικήν αυτήν κοινωνικήν πολιτικήν και πνευματικήν αθλιότητα, αποτελεί σήμερον την Μεγάλην παγκόσμιον Πραγματικότητα.

ΙΙΙ- Απέναντι της Μεγάλης ταύτης παγκοσμίου Πραγματικότητος, έχομεν την Μικράν πραγματικότητα την καθαρώς τοπικήν της Ελλάδος.

Ποία είνε η Ελληνική αύτη πραγματικότης και ποία κατ' ανάγκην ανακύπτει η σχέσις μεταξύ της Μεγάλης και της Μικράς Πραγματικότητας;

Μόνον εάν σαφώς απαντήσωμεν εις το ερώτημα τούτο θα ημπορέσωμεν ν' αντιληφθώμεν το σύγχρονον ημών χρέος ως Ελλήνων και ως ανθρώπων.

Εις την Ελλάδα δεν υπάρχει ακόμη εις τόσην οξύτητα και έντασιν όσον εις άλλους βιομηχανικώς ή πνευματικώς περισσότερον προηγουμένας χώρας, η σαφής διαγραφή της πάλης των τάξεων. Εν τούτοις, σήμερον, με τα μέσα της συγκοινωνίας, με τα βιβλία, με τας εφημερίδας, με τας διαλέξεις, με την εργατικήν παγκόσμιον αλληλεγγύην, με την φοβεράν και γονιμωτάτην πείραν του μακροχρονίου πολέμου, μία Ιδέα δεν δύναται να εντοπισθή εις μίαν χώραν, αλλά υπερπηδά ταχύτατα τα σύνορα και διατρέχει όλην την γην. 

Δια τούτο, είτε θέλομεν είτε μη, είτε είμεθα ώριμοι είτε μη, η παγκόσμιος αύτη Ιδέα, η οποία εις πολλάς ήδη χώρας ήρχισε να μεταβάλλεται εις τεραστίαν δύναμιν-θα παρασύρη και την Ελλάδα, χωρίς να την περιμένει να ωριμάση Βιομηχανικώς ή πνευματικώς. Η μικρά τοπική πραγματικότης θα παρασυρθή από την Μεγάλην.

Ποίον λοιπόν είναι το χρέος μας; Πιστεύω βαθύτατα ότι το χρέος των δυνάμενων να έχωσιν επίδρασιν εις τον τόπον μας, είτε επί του πεδίου της σκέψεως είτε επί του πεδίου της δράσεως είναι τούτο: 

Να προσαρμόσωμεν την μικράν μας Πραγματικότητα εις τηνΜεγάλην. Πώς; Μορφώνοντες, φωτίζοντες τον λαόν, τονώνοντες τας ανωτέρας ηθικάς Αρχάς που απομένουν ακόμη, καταδεικνύοντες όχι μόνον πλέον τα δικαιώματα, αλλά και τας υποχρεώσεις άς έχει μία τάξις ήτις μέλλει ν' αναλάβη ευθύνας.

Μόνον εάν τοιουτοτρόπως προπαρασκευάσωμεν τον λαόν, θα είμεθα εις θέσιν, όταν θα έλθη η μοιραία κρίσιμος στιγμή, να προσαρμόσωμεν την σημερινήν παγκόσμιον ορμήν προς αναδημιουργίαν με τας ιδιαιτέρας συνθήκας του τόπου μας, με την ειδικήν ψυχολογίαν της ιστορίας και του λαού μας.

Ο αγών, όπως τον αντιλαμβάνωμαι, δεν είναι απλώς οικονομικός. Η οικονομική χειραφέτησις είναι μόνον μέσον προς ψυχικήν και πνευματικήν χειραφέτησιν του ανθρώπου. Δεν ζητούμεν ν' ανατρέψωμεν την θρησκείαν, την οικογένειαν, την Πατρίδα, αλλά να δώσωμεν ανώτερον, βαθύτερον περιεχόμενον εις την θρησκείαν, εις την οικογένειαν, εις την Πατρίδα.

Ολοι, όσοι πονούμεν τον άνθρωπον, έχομεν χρέος α) να μην ανεχώμεθα πλέον την αδικίαν και την ανηθικότητα της συγχρόνου κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής ζωής β) να διασώσωμεν και να τονίσωμεν το δικαίωμα, το οποίον έχει ο λαός να θέλη να βελτιώση την θέσιν του. Και όχι μόνον το δικαίωμα αλλά και την δύναμιν να υψώση το επίπεδον της όλης ζωής του.

Σκοπός μας είναι να δημιουργήσωμεν μίαν ανωτέραν ηθικήν, να φέρωμεν δικαιοσύνην εις τον κόσμον, να δώσωμεν βαθυτέραν έννοιαν εις την αρετήν, εις την τιμήν, εις την ανθρωπότητα.

Ν. ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ

 

 


Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2012

Μέχρι σήμερα

Μέχρι σήμερα, ζούσα σε ένα κόσμο με κομμένη ανάσα. Καμένο από τα χαμηλών επιδόσεων και αξιώσεων συναισθήματα. 
Μία ατελής παρωδία της ζωής... όμως με βόλευε
Μέχρι τώρα ζούσα σε μια μίζερη πραγματικότητα κομμένη και ραμμένη στα άβολα μέτρα μου. Έπεφτα στο κενό, σε μια άχαρη πτώση που τροφοδοτούσε η ανεπάρκεια μου... όμως με βόλευε
Μέχρι σήμερα εκτελούσα καθημερινά τον εαυτό μου, χωρίς έλεος και κλεισμένος σε αυτό το σκοτεινό δωμάτιο, το υγρό από το αίμα που έχυνα κάθε που τρυπούσα την σάρκα μου και ψυχρό από την έλλειψη, το γεμάτο μούχλα και ψευδαισθήσης... και όμως με βόλευε
Μέχρι σήμερα ξυπνούσα και η μόνη υπόσχεση που έδινα στον εαυτό μου ήταν ότι θα υποκριθώ τέλεια τον δυνατό και επαρκή αυτόν που δεν έχει πρόβλημα και μέσα στην ψευδεπίγραφη ασφάλεια μου, μαράζωνα κάθε ξημέρωμα... όμως με βόλευε
Μέχρι σήμερα ζούσα με την αίσθηση της προστασίας από άλλους, αισθανόμουν σαν ρημαγμένος Σπαρτιάτης, ο ένας από τους τριακόσιους που τελικά φοβήθηκε και κρύφτηκε στην μάχη και περίμενα από αυτούς που ψήφιζα και επέλεγα... χα επέλεγα, να με σώσουν από την δειλία  και την ανικανότητα μου... όμως με βόλευε
Σήμερα ξύπνησα και αισθάνθηκα μαλάκας για όλα τα μέχρι σήμερα, τα έσπρωξα και τα έριξα από το γραφείο μου, αναθεμάτισα όλα αυτά τα χρόνια που... μέχρι σήμερα, ζούσα και αποφάσισα να τα αρνηθώ. Αισθάνθηκα τόσο επαναστάτης ενάντια στον εαυτό μου και στο σύστημα που αυτό με γέμισε με θάρρος, ένα παυσίπονο στα τόσα χρόνια που πέρασα μέχρι σήμερα.
Ένα παυσίπονο για αυτούς που πρόδωσα, για αυτά που αρνήθηκα από αδυναμία, ένοιωσα πολύ μαλάκας και ταυτόχρονα η παραδοχή μου αυτή με έκανε να αισθάνομαι σαν ηδονικός επαναστάτης. 
Αυτό που φοβάμαι αυτή την στιγμή περισσότερο από όλα, τώρα που άνοιξα τα μάτια και τον νου μου, είναι το πόσο μπορεί αυτή η αίσθηση να με βολεύει...

Ψυχολογία




 

Στήλη Ψυχολογίας:
της Ρένας  Τζωράκη
Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι στις μέρες μας βιώνουν συναισθήματα  ανησυχίας. Ο νους του ανθρώπου δεν ηρεμεί με τίποτε και η σκέψη καλπάζει. Μια σκέψη απόρροια μιας άλλης σκέψης και ο άνθρωπος χάνεται στο Λαβύρινθο της απόγνωσης όπου η κατάθλιψη η εμμονή με το παρελθόν μπορούν να οδηγήσουν μέχρι και την αυτοκτονία.
Εμείς θα προσπαθήσουμε από την στήλη αυτή να σας δώσουμε πολύτιμες συμβουλές για να διατηρήσετε την ψυχική σας γαλήνη:
Βγάλτε από το μυαλό σας κάθε αβάσιμη υποψία και πικρία. Η διατήρηση αισθημάτων έχθρας και φθόνου είναι η κυριότερη αιτία της δυστυχίας ενός ανθρώπου.

Μη ζείτε στο παρελθόν. Μια νοσηρή συνεχής απασχόληση με τα λάθη και τις αποτυχίες του παρελθόντος οδηγούν σίγουρα στην κατάθλιψη.

Μη σπαταλάτε χρόνο και δυνάμεις προσπαθώντας να πολεμήσετε καταστάσεις που δεν μπορούν ν'  αλλάξουν. Συνεργαστείτε με τη ζωή αντί να προσπαθείτε να την αποφύγετε ή να την αλλάξετε όταν αυτό δεν είναι κατορθωτό.

Πιέστε τον εαυτό σας να αντιμετωπίσετε τα πράγματα ζώντας μέσα στην κοινωνία. Αντισταθείτε στον πειρασμό να αποσυρθείτε απ' αυτήν και να γίνετε ένας ερημίτης σε περιόδους ψυχικής υπερέντασης.

Μην παίρνετε τα πράγματα πεσιμιστικά όταν αντιμετωπίζετε δυσκολίες. Δεχθείτε το γεγονός ότι κανένας δεν πορεύεται στη ζωή αυτή χωρίς κάποιες θλίψεις ή κακοτυχίες.

Καλλιεργήστε και αναπτύξτε τις αρετές: αγάπη, χιούμορ, συμπόνια και αφοσίωση, που είναι ένας παλιός δοκιμασμένος τρόπος ψυχικής ηρεμίας.

Μην προσδοκάτε πάρα πολλά από τον εαυτό σας. Όταν υπάρχει ένα τόσο μεγάλο άνοιγμα ανάμεσα στις προσδοκίες  από τον εαυτό σας και τις πραγματικές σας ικανότητες ή δυνάμεις για να πραγματοποιήσετε τους σκοπούς που έχετε θέσει, αναπόφευκτα θα δημιουργηθούν μέσα σας αισθήματα ανεπάρκειας και ανικανότητας.

Ανακαλύψτε κάτι ανώτερο από τον εαυτό σας στον οποίο να πιστεύετε. Οι εγωκεντρικοί και ατομιστές πετυχαίνουν πάντα μικρότερο βαθμό ευτυχίας στη ζωή τους.




 


Fwd:





Σκέψεις με την γραφίδα της  Ρένας Τζωράκη- Μανουκάκη
Παρατηρήτρια της  παρέλασης της 28ης Οκτωβρίου ένιωσα ντροπή και αηδία για την σιδηρόφρακτη Δημοκρατία μας.
Άνθρωποι που πολέμησαν το 1940,  για να νιώθουμε σήμερα λεύτεροι αγνοούνται, περιθωριοποιούνται, ποδοπατούνται στο όνομα της σημερινής Τυραννίας της Τρόικα.
Να βλέπεις τον πρόεδρο της Δημοκρατίας χωρίς αιδώ, χωρίς ντροπή,και να κοιτάζει την γαλανόλευκη, ανερυθρίαστος,χωρίς να  συναισθάνεται  την ενοχή του για τον ευτελισμό και το ραγιαδισμό του  υπερήφανου ΈΛΛΗΝΑ.
Και τότε  θυμήθηκα τα λόγια του Σεφέρη, σην ιστορική δήλωσή του στις 28 Μαρτίου του 1969 κατά της Χούντας «Αυτή η ιστορική ανωμαλία πρέπει να σταματήσει», επίκαιρα όσο ποτέ και θέλω να τα μοιραστώ μαζί σας:
«Πάει καιρός  που πήρα την απόφαση να κρατηθώ έξω από τα πολιτικά του τόπου. Προσπάθησα άλλοτε να το εξηγήσω. Αυτό δε σημαίνει διόλου πως μου ειναι αδιάφορη η πολιτική  ζωή μας. Έτσι, από τα χρόνια εκείνα, ως τώρα τελευταία, έπαψα κατά κανόνα να αγγίζω τέτοια θέματα· εξάλλου τα όσα δημοσίεψα ως τις αρχες του 1967 και η κατοπινή στάση μου - δεν έχω δημοσιέψει τίποτα στην Έλλάδα από τότε που φιμώθηκε η ελευθερία - έδειχναν, μου φαίνεται, αρκετά  καθαρά τη σκέψη μου.
Μολαταύτα, μήνες τώρα, αισθάνομαι μέσα μου και γύρω μου, ολοένα πιο επιτακτικά, το χρέος να πω ένα λόγο για τη σημερινή κατάστασή μας. Με όλη τη δυνατή  συντομία, να τι θα έλεγα:
Κλείνουν δυο  χρόνια που μας έχει επιβληθεί ένα καθεστώς ολωσδιόλου αντίθετο με τα ιδεώδη για τα οποία πολέμησε ο κόσμος μας και τόσο περίλαμπρα ο λαός μας στον τελευταιο παγκόσμιο πόλεμο. Είναι μία κατάσταση υποχρεωτικής νάρκης, όπου όσες πνευματικές αξίες κατορθώσαμε να κρατήσουμε ζωντανές, με πόνους και με κόπους, πάνε κι αυτές να καταποντιστούν μέσα στα ελώδη στεκούμενα νερά. Δε θα μου ήταν δύσκολο να καταλάβω πως τέτοιες ζημιές δε λογαριάζουν πάρα πολύ για ορισμένους ανθρώπους.
Δυστυχώς δεν πρόκειται μόνον για αυτό  τον κίνδυνο. 'Ολοι πια το διδάχτηκαν και το ξέρουν πως στις δικτατορικές καταστάσεις η αρχή μπορεί να μοιάζει εύκολη, όμως η τραγωδία περιμένει αναπότρεπτη στο τέλος. Το δράμα αυτού του τέλους μας βασανίζει, συνειδητά  ή ασυνείδητα, όπως στους παμπάλαιους χορούς του Αισχύλου. Όσο μένει η ανωμαλία, τόσο προχωρεί το κακό.
Είμαι ένας άνθρωπος χωρίς κανένα απολύτως πολιτικόδεσμό και, μπορώ να το πω, μιλώ χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Βλέπω μπροστά μου τον γκρεμό όπου μας οδηγεί η καταπίεση που κάλυψε τον τόπο. Αυτή η ανωμαλία πρέπει να σταματήσει. Είναι εθνική επιταγή.
Τώρα ξαναγυρίζω στη σιωπή μου.
Παρακαλώ το Θεό να μη με φέρει αλλη φορά σε παρόμοια ανάγκη να ξαναμιλήσω».
Η ιστορία δυστυχώς επαναλαμβάνεται και ο ποιητής για μια ακόμα φορά αποδεικνύεται  προφήτης…

 

 

 


Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2012

.Για γερά στομάχια μόνο......!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!





Σκέψεις της Ρένας Τζωράκη- Μανουκάκη
23-10-2012

Όλα ξεκίνησαν από την εποχή της αλλείστου μνήμης Ανδρέα Παπανδρέου.Πήρε την εξουσία  με σκοπό να διαλύσει και να αποσυντονίσει τη χώρα μας.
Και μεις σαν λαός ευκολόπιστος και που μας άρεσαν τα όμορφα και μεγάλα λόγια πέσαμε στην παγίδα της πλάνης, γιατί δεν διαθέταμε την σοφία και την διάκριση να δούμε λίγο πιο πέρα.
Θυμαμαι το 1981 μαθήτρια ήμουν στη Β Λυκείου. Πόσο πολύ συμπαθούσα τον Ανδρέα και τον ρητορικό χειμμαρώδη του λόγο.
Αργότερα ήμουν και γω από τους πρώτους  φανατικούς ψηφοφόρους του.
Και να τώρα πως αποκαθηλώνεται το ίνδαλμα των παιδικών μου χρόνων. Δυστυχώς μας έφερε στην πλήρη εξαθλίωση και πλήρη υποταγή.
Μα πρέπει ετούτες τις στιγμές να κρατηθούμε ορθοί Συνέλληνες. Από την Δύναμη την εσωτερική που πηγάζει μέσα μας . Να κάνουμε την ενδοσκόπηση και την κάθαρσή μας ένας – ένας ξεχωριστά και αν συναντήσουμε την Ιερότητά μας και την Αλήθεια μας να ξαναεπιστρέψουμε στις παραδόσεις και τις αληθινές αξίες της φυλής μας. Να δούμε πως Ελληνισμός και Ιησούς Χριστός είναι συνέχεια το ένα του άλλου. Και  αν κάποιοι  συνειδητά προσπαθούν να μας αποκόψουν και να μας διχάσουν σαν έθνος, γιατί μας χωρίζουν σε 12θειστές και φανατισμένους Χριστιανούς, πορωμένους που βλέπουμε και τηρούμε μονάχα το νόμο.
Ο Χριστός μίλησε για Αγάπη , αλληλεγγύη  απλότητα και ταπεινότητα. Έννοιες που ξεχάσαμε στο διάβα των χρόνων γιατί μάθαμε στο εύκολο χρήμα, τις ανέσεις στην ύλη. Καιρός να δούμε τη ζωή με την καθαρότητα των λόγων Εκείνου.Να επιστρέψουμε στο πνευματικό μονοπάτι της αληθινής γνώσης που μας έδωσαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι από τονΠλάτωνα και τον Πλούταρχο και τον Ηράκλειτο. ¨Ολη η σοφία  των αιώνων στιβαγμένη εκεί.Ας αγαπήσουμε και τον εαυτό μας με τα λάθη του, τις αδυναμίες του, τα μειονεκτήματά του, αν θέλουμ να αγαπήσουμε τον πλησίον μας. Αυτή ήταν και η διδασκαλία του Ιησού Χριστού, που κάποιοιστο όνομα της αγάπης του εκμεταλλεύτηκαν τον Χριστιανισμό και διέπραξαν τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας.
Η Ελλάδα είναι Φως και είναι προορισμένη για να δινει τα φώτα και τον πολιτισμό της πάντα, αρκεί και μεις να εμπιστευτούμε την Άπειρη  Αγαθότητα που φωλεύει μέσα μας.Αυτή τη Δύναμη, που θα μετουσιώσει την αλαζονεία μας  σε φυσικότητα και απλότητα.
Εκεί στην καθαρή καρδιά του ανθρώπου θα γεννηθεί ξανά το Φως που θα λυτρώσει τον καθένα μας από τα κάθε λογής σκοτάδια. Καιρός να αρχίσουμε το διάβασμα με τον Παπαδιαμάντη , τον Σολωμό και τον Μακρυγιάννη.

Σας αφήνω το κείμενο που μου ήλθε και μένα στο  
email μου.



 

 

 

 

 

      Για γερά στομάχια μόνο......!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!    

 

 Διακινείται στο δίκτυο, καλό άρθρο, από γνωστό δημοσιογράφο σε έγκριτο έντυπο. Προσέξτε την τρίτη παράγραφο από το τέλος.

Δίνει απάντηση στο τι συμβαίνει αυτήν την περίοδο. 

 

 

7 Nοεμβρίου, 2011.

 

 

Γράφει ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος:

 

Είναι μία βροχερή Τετάρτη του Φεβρουαρίου 1981. Το βράδυ, σε μια ψαροταβέρνα του Χαλανδρίου, στον δρόμο προς Χολαργό, κοντά στο σπίτι του Χαρίλαου Φλωράκη, Γενικού Γραμματέα τότε του ΚΚΕ, συνευρίσκονται οι Ανδρέας Παπανδρέου, αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, Άκης Τσοχατζόπουλος, Γεράσιμος Αρσένης, Κωστής Βαΐτσος, Βάσω Παπανδρέου, Μένιος Κουτσόγιωργας και ο μετέπειτα δήμαρχος Χαλανδρίου Νίκος Πέρκιζας. Ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι σίγουρος για την εκλογική νίκη του «Κινήματος» στις εκλογές του Οκτωβρίου και η συζήτηση είναι πού θα βρεθούν τα απαραίτητα κεφάλαια για να μοιραστούν στις ορδές των «μη προνομιούχων» που ανυπόμονοι περιμένουν την ώρα της μεγάλης εισβολής. (Διαβάστε το όλο. Θα αυξηθεί κατακόρυφα η οργή σας και δεν θα πιστεύετε τις αποκαλύψεις οι οποίες λόγω του έγκριτου δημοσιογράφου είναι όλες τεκμηριωμένες. Το κείμενο αυτό θα πρέπει να φυλαχτεί στο αρχείο σας. Είναι μια σύντομη Ιστορική Έρευνα που περιλαμβάνει βαρυσήμαντα Ιστορικά Στοιχεία).

 

«Πρόεδρε, δεν υπάρχει πρόβλημα», λέει ο Γεράσιμος Αρσένης, μετέπειτα «τσάρος της οικονομίας», στον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ. «Το διεθνές σύστημα», επιμένει, «έχει μεγάλη ρευστότητα και θα βρούμε αρκετό χρήμα να φέρουμε στην Ελλάδα. Εξάλλου, τα επιτόκια είναι χαμηλά, όπως και το ελληνικό δημόσιο χρέος. Υπάρχουν έτσι περιθώρια να αντιμετωπίσουμε και αιτήματα για παροχές, αλλά και μία πιθανή φυγή κεφαλαίων στις ξένες τράπεζες από βιομηχάνους και μεγαλοεισαγωγείς.».

 

«Δηλαδή λεφτά υπάρχουν, Μάκη», τονίζει ευχαριστημένος ο Ανδρέας Παπανδρέου. «Θα μπορέσουμε έτσι να δείξουμε στον λαό ότι μοιράζουμε χρήμα. Ποιος ποτέ θα μάθει ότι αυτό είναι δανεικό. Θα λέμε σε όλους τους τόνους ότι είναι το χρήμα του κατεστημένου, που τώρα ανήκει στους Έλληνες.», προσθέτει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και δείχνει να απολαμβάνει το ουίσκι που πίνει.

«Οι γιαπωνέζικες τράπεζες ψοφάνε να δανείζουν χρήμα στην Ευρώπη, κύριε πρόεδρε», λέει στον Ανδρέα Παπανδρέου ο Κωστής Βαΐτσος, που είχε διεθνή εμπειρία από τη συμβουλευτική θητεία του σε χώρα της Λατινικής Αμερικής. Γνώριζε επίσης ο ίδιος -όπως και ο Ανδρέας Παπανδρέου- ότι στην διεθνή κεφαλαιαγορά κυκλοφορούσε και άφθονο μαύρο αραβικό χρήμα σε πετροδολάρια, που άλλο που δεν ήθελε να τοποθετηθεί σε χώρες όπως η Ελλάδα. Το χρήμα αυτό ήταν καλοδεχούμενο από τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος ήθελε να το χρησιμοποιήσει για να εξαγοράσει στην κυριολεξία ψήφους και οπαδούς, ώστε να μονιμοποιήσει την παραμονή του στην εξουσία. Αυτό ήταν το μεγάλο όραμά του και, για να το αναλύσει κανείς, απαιτούνται πολλές σελίδες.

 

Με απλά λόγια, λέμε ότι, όταν το 1974 ο Ανδρέας Παπανδρέου ίδρυσε το ΠΑΣΟΚ, δύο πράγματα τον ενδιέφεραν: Πρώτον, να διαλύσει την μισητή του -όπως είχε αποκαλύψει στον γράφοντα- Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις (ΕΚΝΔ) και, δεύτερον, να καταλάβει την εξουσία. Επειδή μάλιστα γνώριζε ότι δεν θα μπορούσε να καταλάβει την εξουσία υποσχόμενος σοσιαλδημοκρατικού τύπου μεταρρυθμίσεις, οι οποίες εξάλλου ήσαν μέσα στο πρόγραμμα της ΕΚΝΔ, εφάρμοσε μία ριζοσπαστική, λαϊκιστική, τριτοκοσμικού τύπου στρατηγική, αξιοποιώντας τα κατώτατα δυνατά ερείσματα και ένστικτα που μπορεί να διαθέτει ένας λαός.

 

Σπουδασμένος στην Αμερική και οικονομολόγος, επηρεασμένος από τη σχολή της οικονομετρικής προσέγγισης των πραγμάτων, ο Ανδρέας Παπανδρέου -ο οποίος απεχθανόταν την Ευρώπη και την κουλτούρα της- ήταν ένας πολιτικός με ικανότητα τολμηρών τακτικών ελιγμών, που μπορούσε με άνεση να κινείται στρατηγικά στη βάση ορθολογικών επιλογών. Ένα σημαντικό την εποχή εκείνη στέλεχος του Κινήματος χαρακτήριζε τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ «κινούμενο ηλεκτρονικό υπολογιστή». Μελετούσε κάθε κίνησή του και, κυρίως, στην Αμερική είχε διδαχθεί από ειδικούς επικοινωνιολόγους να καταλαβαίνει την ψυχολογία του όχλου, να συνθηματολογεί και να μπορεί να διαισθάνεται τι θέλει να ακούσει ο ακροατής.

«Ύστερα», γράφει ο Στάμος Ζούλας, «ο Ανδρέας είχε διαπιστώσει ότι στην Ελλάδα η πιθανότητα να αποκτήσει κάποιος δημοσιότητα είναι η εκπροσώπηση απόψεων με τρόπο που να διεγείρει, που να συγκινεί, και ιδιαίτερα σε θέματα που το συναισθηματικό στοιχείο είναι πολύ έντονο». Ακόμη και όσα οι πολιτικοί του αντίπαλοι θεωρούσαν ως ανερμάτιστη πολιτική και οβιδιακές μεταμορφώσεις, στην ουσία δεν ήταν παρά ένας συνειδητός και προσχεδιασμένος τακτικισμός που είχε ως πρωταρχικό -αν όχι αποκλειστικό- στόχο την κατάληψη της εξουσίας»[1]. Και η τελευταία όντως κατελήφθη τον Οκτώβριο του 1981 και έμελλε να κρατήσει, την πρώτη περίοδο, το ΠΑΣΟΚ και τον αρχηγό του στο τιμόνι της χώρας έως τον Ιούλιο του 1989.

 

2. [Η δημιουργία των μηχανισμών]Εννέα χρόνια παραμονής στην εξουσία ήσαν αρκετά για το ΠΑΣΟΚ και τον ιδρυτή του να δημιουργήσουν αρθρώσεις και καταστάσεις που δύσκολα θα μπορούσαν αρθούν από φιλελεύθερες πολιτικές δυνάμεις. Ακόμα χειρότερα, την πασοκική περίοδο εμπεδώθηκε στην Ελλάδα και μία αντιδραστική τριτοκοσμική ιδεολογία η οποία σήμερα μόνον δεινά επιφυλάσσει στη χώρα. Εξάλλου, η ιδεολογία αυτή, σύμφωνα με τα γνωστά από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα πρότυπα, χρησίμευε ως άλλοθι στους μηχανισμούς που έπαιρναν σάρκα και οστά στην Ελλάδα σε αντικατάσταση του αποκαλούμενου «κράτους της δεξιάς». Μετά λοιπόν την επιχείρηση του Φεβρουαρίου 1982, όταν μία Κυριακή οι πρασινοφρουροί έκαναν δοκιμή πραξικοπήματος, σταδιακά εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα μηχανισμοί του πασοκικού κράτους που δημιουργούσαν και νέες κοινωνικο-οικονομικές αρθρώσεις.

 

Κοντολογίς, ο Ανδρέας Παπανδρέου επεδίωξε -και σε μεγάλο βαθμό κατάφερε- να δημιουργήσει μία φιλική προς το ΠΑΣΟΚ μεσαία τάξη, εσωστρεφή και εχθρική προς κάθε φιλελεύθερη και ευρωπαϊκή ιδέα. Επρόκειτο για μία τάξη που διψούσε για χρήμα, αλλά ήθελε να το αποκτήσει χωρίς κόπο και, κυρίως, όχι μέσα από μηχανισμούς της αγοράς και του οικονομικού ανταγωνισμού που συνεπάγεται η ελεύθερη οικονομία.

Έτσι, την περίοδο 1981-1985, εισρέουν στην Ελλάδα απίστευτα ποσά, δανεισμένα από ξένες τράπεζες, κυρίως ιαπωνικές, και δαπανώνται ασυστόλως στο όνομα της «καμένης γης», για να εκκολαφθεί η πασοκική εξουσία, η οποία ήταν και σαφέστατου τριτοκοσμικού χαρακτήρα. Την προαναφερόμενη περίοδο, η Ελλάδα δανείστηκε από το εξωτερικό περί τα 50 δισ. δολάρια, παράλληλα δε εισέπραξε και άλλα 26 δισ. δολάρια από κοινοτικές επιδοτήσεις. Μέσα σε μία τετραετία, δηλαδή, η χώρα είχε δεχθεί το ισόποσο ενός έτους Ακαθάριστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ). Όσο για το δημόσιο χρέος της, από 28% του ΑΕΠ το 1980, είχε εκτιναχθεί στο 47,8% στα τέλη του 1985[2]. Είχε, δηλαδή, σχεδόν διπλασιασθεί χωρίς να γίνει στη χώρα ούτε ένα έργο! Αντιθέτως, η κατανάλωση είχε πάει στα ύψη, με αποτέλεσμα την αλματώδη άνοδο του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών, το έλλειμμα του οποίου έφθασε να αντιπροσωπεύει το 14,5% του ΑΕΠ και να είναι το υψηλότερο κατά κεφαλήν στον κόσμο!

Στο επίπεδο της παραγωγής, όμως, η Ελλάδα υποχωρεί σημαντικά, οι εξαγωγές της παραμένουν στάσιμες, ενώ η βιομηχανία της ξεφτίζει και σταδιακά χάνεται.

 

Το ΠΑΣΟΚ, ωστόσο, εδραιώνεται κοινωνικά και εξαγοράζει ψήφους, συνειδήσεις, συνδικαλιστικές οργανώσεις, αγροτικούς συνεταιρισμούς, δήμους, κοινότητες. Όπως ψιθυρίζεται στους ευρωπαϊκούς διαδρόμους, το «Κίνημα» του Ανδρέα Παπανδρέου αποκτά καθεστωτικό χαρακτήρα και το ότι παραμένει στην Ευρώπη οφείλεται στο χρήμα που εισρέει στην Ελλάδα από τα διάφορα κοινοτικά Ταμεία. Τα τελευταία χρησιμοποιούνται για πλουσιοπάροχες επιδοτήσεις ημέτερων αγροτών, συνδικαλιστών, δημοσιογράφων, επιχειρηματιών, εκδοτών, ανώτερων και ανώτατων στελεχών επιχειρήσεων και, βεβαίως, κομματικών μηχανισμών.

 

Δημιουργείται έτσι σταδιακά ένα παρακράτος μαφιόζικου τύπου, το οποίο διεισδύει όλο και βαθύτερα στην πολιτική και κυριολεκτικά μολύνει τη δημοκρατία. Απίθανοι και αδίστακτοι εκπρόσωποι αυτού του παρακράτους δημιουργούν δίκτυα επικοινωνίας και επιρροής και αξιοποιούν στο έπακρο μια φαύλη «προοδευτική» δημοσιογραφία και ακόμα πιο φαύλους βαρώνους των μέσων μαζικής επικοινωνίας (ΜΜΕ). Αν δε κατά καιρούς τα σκάνδαλα, οι καταχρήσεις και οι λεηλασίες αυτού του παρακράτους βγαίνουν στη δημοσιότητα, αυτό οφείλεται αποκλειστικά σε εσωτερικούς ανταγωνισμούς και σε προσωπικές έριδες των ανθρώπων που δεσπόζουν στο παρακράτος. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς. Ο Κοσκωτάς, ο Μαυράκης, ο Σταματελάτος, η Αγρέξ, τα καλαμπόκια, η Προμέτ, ο Οργανισμός Ανασυγκροτήσεως Επιχειρήσεων είναι μερικά από τα 200 σκάνδαλα του ΠΑΣΟΚ που είχε καταγράψει ο Γιάννης Λάμψας και είχε περιγράψει αναλυτικά σε άρθρα του στα τότε Επίκαιρα του Γιάννη Πουρνάρα.

 

Συγκλονιστικά και απολύτως ηλεγμένα στοιχεία για εκείνη την περίοδο περιέχονται σε ένα αποκαλυπτικό και πολύ σημαντικό βιβλίο του Δημήτρη Στεργίου, αρχισυντάκτη του Οικονομικού Ταχυδρόμου την εικοσαετία 1979-1999 και διευθυντή σύνταξης του ίδιου περιοδικού το 2000. Στο βιβλίο Το Πολιτικό Δράμα της Ελλάδος 1981-2005[3], ο συγγραφέας προέβλεπε την πτώχευση της χώρας από το 1989, όταν στην ουσία η Ελλάδα είχε απειληθεί με αποβολή από την Ευρωπαϊκή Ένωση - χωρίς να ιδρώσει κανενός το αυτί. Την αποκάλυψη αυτή είχε κάνει ο υπογράφων από τις στήλες του Οικονομικού Ταχυδρόμου, δεχόμενος τόνους ύβρεων λάσπης από τους πραιτωριανούς της «Αλλαγής».

 

Την ώρα, λοιπόν, που κάποιοι ψάχνουν για «επαχθή χρέη» και παραπλανούν τον κόσμο, θα πρέπει κάποια πράγματα να τα δούμε από κοντά. Ειδικότερα δε θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι σε μία χρεοκοπία δεν υπάρχουν αμέτοχοι - κυρίως όταν η χρεοκοπία είναι απότοκος συλλογικής ληστείας, τους καρπούς της οποίας άλλοι γεύονται περισσότερο, άλλοι λιγότερο και κάποιοι ίσως καθόλου.

 

3. [Αριθμοί και γεγονότα]Ο υπογράφων δέχεται ότι τα τριανταπέντε τελευταία χρόνια αρκετοί πολιτικοί πλούτισαν και κάποιοι υπερπλούτισαν ασκώντας το επάγγελμα του «εκπροσώπου του λαού». Δέχεται επίσης ότι στο πολιτικό μας σύστημα υπάρχει αυξημένη διαφθορά. Όλα αυτά, σε μία δημοκρατία είναι ανιχνεύσιμα και κολάσιμα. Γι' αυτό, «επαχθή χρέη» υπάρχουν και αναγνωρίζονται μόνον στις δικτατορίες τριτοκοσμικού και κομμουνιστικού τύπου. Αντιθέτως, στη δημοκρατία, η διαφάνεια -η οποία είναι και ένας από τους όρους λειτουργίας της- αποτελεί αντίδοτο στη διαφθορά και ενίοτε την αποτρέπει.

 

Ωστόσο, ειδικά στην χώρα μας, υπάρχει μία άλλη, και πραγματική, διάσταση «επαχθούς χρέους» την οποίαν ουδείς τολμά να αναφέρει και, ακόμη περισσότερο, να αναδείξει. Γι' αυτό, στο παρόν κείμενο θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μία μερική διάσταση αυτού του «επαχθούς χρέους» προβάλλοντας στοιχεία που με πολύ κόπο αναζητήσαμε και καταγράψαμε.

 

Επισημαίνουμε, έτσι, ότι από το 1979 έως και το 2010 έγιναν στην Ελλάδα 5.280 γενικές και κλαδικές απεργίες, σε ποσοστό 96% του δημοσίου τομέα, με αποτέλεσμα να χαθούν 1.385 ημέρες εργασίας. Σε σημερινά ευρώ, το κόστος αυτών των εργάσιμων ημερών, που είναι 45 τον χρόνο, αντιστοιχεί σε 135 δισ. ευρώ, ήτοι στο 39% του συνολικού δημοσίου χρέους της χώρας ή στο 55% των χρεών των ασφαλιστικών ταμείων. Σημειώνουμε ότι οι απεργούντες ναι μεν δεν προσήλθαν στην εργασία τους, πλην όμως εισέπραξαν το σχετικό ημερήσιο κόστος της τελευταίας - και το συνολικό αυτό ποσόν είναι αδύνατον να υπολογισθεί. Σίγουρα, όμως, σωρευτικά αντιπροσωπεύει κάποια δισεκατομμύρια ευρώ.

 

Οι περισσότερες από τις προαναφερθείσες απεργίες -ο αριθμός των οποίων είναι τριπλάσιος του αντιστοίχου κοινοτικού μέσου όρου πριν τη μεγάλη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (ΕΕ)- είχαν εκβιαστικό χαρακτήρα και κατέληξαν στην απόσπαση απίθανων προνομίων. Τα τελευταία -όπως, για παράδειγμα, τα δωρεάν ταξίδια με την Ολυμπιακή Αεροπορία όλων των μελών των οικογενειών των εργαζομένων (;) στην εταιρεία, στην πρώτη θέση- επιβάρυναν, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, το κόστος παραγωγής της ελληνικής οικονομίας κατά 4% του ΑΕΠ περίπου. Έτσι, σωρευτικά τα τριάντα τελευταία χρόνια η ελληνική οικονομία επιβαρύνθηκε με άλλα 140 δισ. ευρώ, χάνοντας ταυτοχρόνως και σημαντικό μέρος από την ανταγωνιστικότητά της. Στην απώλεια αυτή θα πρέπει να προστεθεί και η κατά 2% σωρευτική επιβάρυνση του ΑΕΠ από τα κλειστά επαγγέλματα, η οποία επίσης υπολογίζεται σε άλλα 120 δισ. ευρώ.

 

Επίσης, από το 1993, μετά την πτώση της κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, έως και το 2009, προσελήφθησαν στην ευρύτερο δημόσιο τομέα περί τα 600.000 άτομα, με αποτέλεσμα το κόστος του δημόσιου τομέα να επιβαρυνθεί με το απίστευτο ποσόν των 500 δισ. ευρώ - κόστος το οποίο ξεπέρασε κατά τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες το αντίστοιχο μέσο της ΕΕ των 15 χωρών-μελών. Το ποσοστό αυτό σήμερα αντιπροσωπεύει 11 δισ. ευρώ ετησίως και είναι η βασική αιτία της δημιουργίας δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Ακόμα χειρότερα, επιβαρύνει και την εξυπηρέτηση του δημόσιου δανεισμού σε επίπεδα που είναι δύσκολο να υπολογισθούν.

 

Στις παραπάνω απίστευτες επιβαρύνσεις θα πρέπει να προσθέσουμε και την χορήγηση στην Ελλάδα 180.000 συντάξεων με μηδενική ανταπόδοση, οι οποίες σε μία εικοσαετία επιβάρυναν το υπερχρεωμένο ασφαλιστικό σύστημα της χώρας με 24 δισ. ευρώ, στα οποία θα πρέπει να προστεθούν και κάποια δισεκατομμύρια εφάπαξ.

 

Την περίοδο 1990-2009 καταγράψαμε επίσης για την Αθήνα 180 δήθεν φοιτητικές διαδηλώσεις, οι οποίες κατέληξαν σε καταστροφές δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας και σε λεηλασίες πανεπιστημιακών ιδρυμάτων ανυπολογίστου αξίας. Την εικοσαετία αυτή, οι καταστροφές που προκλήθηκαν μόνον στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο υπολογίζονται στα 30 εκατ. ευρώ σωρευτικά, συμπεριλαμβανομένων και των κλοπών επιστημονικού υλικού. Από κοινωνικής δε πλευράς, οι βάρβαρες αυτές εκδηλώσεις οδήγησαν σε απώλειες δεκάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας στο κέντρο της Αθήνας και στο κλείσιμο περίπου 10.000 εμπορικών και άλλων επιχειρήσεων.

 

Αποκαλυπτικά επίσης στοιχεία για το μέγεθος της μεγάλης ληστείας μπορεί να εντοπίσει κανείς σε ένα θαυμάσιο βιβλίο του αείμνηστου Νικολάου Θέμελη, υπουργού Προεδρίας στην Οικουμενική Κυβέρνηση Ζολώτα το 1990, με τίτλο Τον δρόμον τετέλεκα[4]. Στο βιβλίο αυτό, ο συγγραφέας, που ήταν και πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, περιγράφει τις απίστευτες εμπειρίες του. Σε οποιαδήποτε δημοκρατική και ευνομούμενη χώρα, το βιβλίο αυτό θα είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων και εισαγγελικών επεμβάσεων. Εν Ελλάδι πέρασε απαρατήρητο. Ο λόγος απλός και ευκόλως κατανοητός: ο συγγραφέας περιγράφει όργια καταχρήσεων και σπαταλών στη δημόσια διοίκηση και αναφέρει σοβαρότατες ατασθαλίες σε δήμους και κοινότητες. Ατασθαλίες που, συνολικά, ξεπερνούσαν τα 20 δισ. δραχμές την εποχή εκείνη.

 

Το ποσόν αυτό, βέβαια, ανεβαίνει σε αστρονομικά ύψη αν διαβάσει κανείς τις εκθέσεις του Λ. Ρακιντζή, Επιθεωρητού Δημοσίας Διοικήσεως, ο οποίος, στην γνωστή έκθεσή του, περιγράφει τα σημεία και τέρατα που συμβαίνουν στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοικήσεως, στις πολεοδομίες, στα Ελληνικά Ταχυδρομεία και γενικά σε δημόσιους οργανισμούς. Σύμφωνα με υπολογισμούς του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Αναπτύξεως (ΟΟΣΑ), το κόστος της διαφθοράς στην ελληνική δημόσια διοίκηση αντιπροσωπεύει περί το 2% του Ακαθαρίστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ) της χώρας, ήτοι, με τα σημερινά δεδομένα, ένα ποσόν της τάξεως των 5 δισ. ευρώ. Έτσι, σε επίπεδο τριακονταετίας, φθάνουμε αισίως τα 120 δισ. ευρώ.

 

Είναι, λοιπόν, ηλίου φαεινότερον ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι όντως «επαχθές», όχι όμως για τους λόγους που επικαλούνται κάποιοι νομικοί, που, υποκρίνονται ότι τώρα ανακαλύπτουν τον τροχό της διαφθοράς και της γραφειοκρατικής ασυδοσίας. Αυτοί που αναζητούν ενόχους και αποδιοπομπαίους τράγους για το αποκαλούμενο ελληνικό «επαχθές χρέος» και απειλούν με μηνύσεις και άλλα παρόμοια, καλά θα έκαναν να μάθουν .γραφή και ανάγνωση.

 

 Το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι το γνήσιο προϊόν της καταληστεύσεως του δημοσίου πλούτου από συντεχνίες, συνεταιρισμούς, συνδικαλιστικά σωματεία, δημόσιες επιχειρήσεις και κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες. Όλος αυτός ο εσμός της ελληνικής, σοβιετικού τύπου, κλεπτοκρατίας δίνει σήμερα τον υπέρ πάντων αγώνα για να καταρρεύσει η χώρα. Είναι η μόνη ελπίδα τους. Διότι, μία ελληνική κατάρρευση θα αφήσει άθικτους όλους τους μηχανισμούς της διαφθοράς και θα ενισχύσει τις εξουσίες των συντεχνιών.

 

Για παράδειγμα, επιχειρηματίες που τροφοδοτούν τις διάφορες φιλολογίες περί επιστροφής στην δραχμή, είναι ξεκάθαρο τι επιδιώκουν. Έχοντας τεράστια χρέη στο εσωτερικό και γερές καταθέσεις στο εξωτερικό, σε περίπτωση που η Ελλάδα επιστρέψει στη δραχμή νομίζουν ότι θα εξοφλήσουν τα χρέη τους σε υποτιμημένες δραχμές, εισάγοντας υπερτιμημένα ευρώ. Θα συμβεί, δηλαδή, ό,τι συνέβη στην πάλαι ποτε Σοβιετική Ένωση, στην οποίαν οι ολιγάρχες της νομενκλατούρας αγόρασαν σχεδόν τα πάντα με υπερτιμημένα έναντι του ρουβλίου δολάρια που είχαν φυγαδεύσει στο εξωτερικό την περίοδο του κομμουνιστικού καθεστώτος. Με το χρήμα αυτό οι ολιγάρχες, όχι μόνον απέκτησαν αμύθητες περιουσίες, αλλά εγκατέστησαν και τις δικές τους πολιτικές εξουσίες. Έτσι, η σημερινή Ρωσία ελέγχεται από τους ολιγάρχες του χρήματος και αυτούς που αποτελούν το πολιτικό τους σκέλος.

 

Αυτό το μοντέλο «οραματίζονται» κάποιοι και για την Ελλάδα, γι' αυτό και επιδιώκουν με κάθε μέσον να την αποκόψουν από την Ευρώπη. Δηλαδή, πέρα από τη μεγάλη ληστεία, οι κύκλοι αυτοί επιχειρούν σήμερα και μία πολιτικο-θεσμική ανατροπή. Το θέμα είναι τεράστιο και οι διάφορες πτυχές του θα αναδεικνύονται όλο και πιο αδρά όσο κυλά ο χρόνος. Και ο χρόνος κυλά εφιαλτικά γρήγορα.

 

[1] Στάμος Ζούλας, Όσα δεν έγραψα., Καστανιώτη, Αθήνα 2003, σ. 96.

[2] Το καλοκαίρι του 1985 η χώρα έφθασε στο χείλος της κατάρρευσης, όπως περιέγραψε ο τότε διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Δ. Χαλικιάς. Βλ. τη μαρτυρία του σε συνέντευξη στον Π. Βασιλόπουλο (Οικονομικός Ταχυδρόμος, 8.1.1988), η οποία παρατίθεται στο σχετικό άρθρο μου «Από το 1985 προβλεπόταν η πτώχευση», που είναι διαθέσιμο στο http://tiny.cc/j3jax

[3] Δημήτρης Λ. Στεργίου, Το πολιτικό δράμα της Ελλάδος 1981-2005, Παπαζήση, Αθήνα 2005.

[4] Νικόλαος Θέμελης, Τον δρόμον τετέλεκα, Ι. Σιδέρης, Αθήνα 1998.

 

*Το άρθρο δημοσιεύεται στο τεύχος Νοεμβρίου 2011 της Athens Review of Books, και έχει τίτλο "Η μεγάλη ληστεία"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


6ος Κνώσιος ημιμαραθώνιος




Της Ρένας Τζωράκη Μανουκάκη
IMG_4004

23-10-2012
Με ιδιαίτερη επιτυχία διεξήχθηκε  ο 6ος  Κνώσειος αγώνας. Διοργανωτής ήταν ο σύλλογος  Μαραθωνοδρόμων Κρήτης , με την βοήθεια των Δήμων Ηρακλείου- Μαλεβυζίου των 20 χιλιομέτρων, την Κυριακή 21 Οκτωβρίου 2012 στις 9.00 το πρωί.
Το κόστος συμμετοχής των αθλητών ήταν 5 Ευρώ και  η διαδρομή ήταν:Εκκίνηση από την Κνωσσό- Λεωφόρο Δημοκρατίας, πλατεία Ελευθερίας,Λεωφόρος Δικαιοσύνης, 25ης Αυγούστου, παραλιακή- Παγκρήτιο Στάδιο- Αμμουδάρα,Περιφερειακός Γαζίου και με τερματισμό στο Γάζι συγκεκριμένα στο Δημαρχείο Μαλεβυζίου. Στους τρεις πρώτους άνδρες και γυναίκες ανά κατηγορία δόθηκε αναμνηστικό μετάλλιο και σε όσους έλαβαν μέρος δόθηκε αναμνηστικό δίπλωμα.
Ο αγώνας  ήταν αφιερωμένος στη μνήμη  του Απόστολου Παπουτσάκη, που χτες Κυριακή  συμπληρώθηκαν 3 μήνες από το χαμό του και υπήρξε πρόεδροςκ ιδιοκτήτης  της ΠΑΕ ΕΡΓΟΤΕΛΗΣ και πέρυσι πρόεδρος της Ελληνικής Λίνκας Ποδοσφαίρου καθώς και μέλος και χορηγός του συλλόγου Μαραθωνοδρόμων. Τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή στην μνήμη του λίγο πριν την εκκίνηση των αθλητών.
Όσοι από τους αναγνώστες μας επιθυμούν να δουν το φωτογραφικό υλικό, έχουμε τον σύνδεσμο του συλλόγου Μαραθωνοδρόμων.
IMG_3766

Οι αθλητές που διαγωνίσθησαν φέτος ξεπέρασαν τον  περυσινό αριθμό που ήταν 115 και τώρα είχαμε τους137.
Διαγωνίσθησαν  στις εξής κατηγορίες άνδρες και γυναίκες :Ως 19ετών,20-29 ετών,30-39 ετών,40- 49 ετών,50- 59 ετών και 60 και άνω.
Από την στήλη αυτή οφειλουμε να τους συγχαρούμε, γιατί απέδειξαν πως η ζωή είναι ένας διαρκής αγώνας, και σημασία δεν έχει το  μετάλλιο και ο πρωταθλητισμός, αλλά το «ευ  αγωνίζεσθαι». Ειδικά στις μέρες μας που η κατάθλιψη, χτυπάει έναν – έναν τους συνανθρώπους μας που οι σύγχρονες σειρήνες των ΜΜΕ μας μεγενθύνουν με τα οικονομικά  προβλήματακαι τοαδιέξοδο από την κρίση , είναι καιρός να σταφούμε στον αθλητισμό, γιατί όπως έλεγαν και οι αρχαίοι μας πρόγονοι: «Νους υγιής εν σώματι υγιής.»
Οι νικητές ανά κατηγορία  με τους χρόνους τους είναι:
IMG_3764


/Α           ΑΡΙΘΜΟΣ            ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ      ΧΡΟΝΟΣ              ΣΥΛΛΟΓΟΣ          ΗΛΙΚΙΑ 
1              642         ΖΕΡΒΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ      1:04:16  SAUCONY            20-29    
2              641         ΣΗΦΑΚΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ     1:10:32  ΣΜΚ       30-39    
3              506         ΚΑΜΠΑΞΗΣ ΠΑΝΤΕΛΗΣ 1:14:39  ΣΜΚ       40-49    
4              508         ΣΑΚΑΒΕΛΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ   1:14:39                                 
5              165         ΓΕΝΕΤΖΑΚΗΣ ΙΩΑΝ.         1:15:48  ΟΥΚ        30-39    
6              520         ABDELBASSAT ETTABAI 1:16:31  ROAD RUNNER                
7              497         ΦΕΑΡΦΙΛΝΤ ΜΑΡΚ         1:19:05  ΣΜΚ                      
8              688         ΜΠΡΙΤΖΟΛΑΚΗΣ ΕΜΜ. 1:19:33  ΟΥΚ                       
9              366         ΣΑΡΙΔΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝ.        1:20:07  ΟΥΚ                       
10           589         ΦΙΛΙΠΠΑΚΗΣ ΕΜΜ.        1:21:23                                 
11           595         ΚΟΤΣΩΝΗΣ ΙΩΑΝ.            1:24:12  ΠΥΡΟΣΒ. ΧΑΝΙΩΝ            30-39    
12           695         JANATHAN RYAN             1:24:40  ΑΜΕΡ. ΒΑΣΗ      20-29    
13           247         ΜΟΥΡΕΛΟΣ ΝΙΚ.               1:25:25                  50-59    
14           579         ΚΕΦΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ ΟΡ.   1:26:08                  30-39    
15           620         ΖΑΧΑΡΙΟΥΔΑΚΗΣ ΙΩΑΝ 1:26:44  ΣΜΚ       20-29    
16           199         ΚΟΤΖΙΑΝΟΓΛΟΥ ΙΑΣΩΝ 1:29:08  ΑΡΚΑΔΙ                20-29    
17           495         ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ ΓΑΡΥΦΑΛΟΣ          1:29:37  ΖΕΥΣ ΠΙΕΡΕΙΑΣ   40-49    
18           242         ΜΥΛΩΝΑΣ ΗΡΟΔΟΤΟΣ  1:30:09  ΟΥΚ        30-39    
19           167         ΜΑΝΕΛΑΚΗΣ ΔΗΜ.        1:31:08                  20-29    
20           514         ΤΖΙΡΑΚΗΣ ΙΩΑΝ.               1:31:47  ROAD RUNNER 50-59    
21           315                         1:31:47                                 
22           194         ΑΝΤΩΝΑΚΑΚΗΣ ΠΑΝ.    1:31:55  ΟΦΗ      50-59    
23           197         ΓΕΝΕΤΖΑΚΗΣ ΓΙΑΝ.          1:32:20  ΟΥΚ        20-29    
24           193         BENJAMIN SMITH            1:32:26  ΑΜΕΡ. ΒΑΣΗ      20-29    
25           509         ΚΥΡΙΑΚΑΚΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ       1:32:52  ΟΥΚ        40-49    
26           192         SPENCER ROSS  1:33:14  ΑΜΕΡ. ΒΑΣΗ      20-29    
27           364         VAN DE MOLEN                1:33:16                  40-49    
28           161         ΑΛΕΒΥΖΑΚΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ  1:34:20  ΣΜΚ       30-39    
29           512         ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΑΚΗΣ ΕΜΜ.               1:34:33  ROAD RUNNER 30-39    
30           519         ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ ΑΓΓ.           1:34:33  ROAD RUNNER 20-29    
31           517         ΧΡΥΣΟΧΕΡΑΚΗΣ ΜΙΧ.     1:34:33  ROAD RUNNER 30-39    
32           697         ΑΝΤΩΝΑΚΗΣ ΣΤΕΦ.         1:34:52  ΟΦΗ      50-59    
33           597         ΒΙΓΚΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ              1:35:42  ΑΡΓΟΣ   20-29    
34           498         ΤΑΒΛΑΔΩΡΑΚΗΣ ΧΑΡΗΣ               1:36:07  ΣΜΚ       30-39    
35           679         ΖΑΦΕΙΡΟΠΟΥΛΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ  1:36:40                  40-49    
36           603         ΑΒΡΑΜΑΚΗΣ ΕΜΜ.        1:38:45  ΟΡΕΙΒ.  40-49    
37           228         ΣΩΜΑΡΑΚΗΣ ΜΥΡΩΝ    1:38:45  ΣΜΚ       40-49    
38           160         ΧΡΙΣΤΑΚΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ        1:39:08  ΑΡΚΑΛ.                30-39    
39           696         JEFF ACRES         1:39:29  ΑΜΕΡ. ΒΑΣΗ      20-29    
40           241         ΞΥΛΟΥΡΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ      1:39:54  ΣΜΚ       20-29    
41           689         ΚΟΥΡΤΙΚΑΚΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ  1:40:14  ΝΑΥΤ. ΟΜΙΛ. ΗΡΑΚ.        30-39    
42           667         ΣΟΥΜΕΛΙΔΗΣ ΜΑΤΘ.     1:41:02  ΦΛΩΡΙΝΑ            40-49    
43           521         ΤΖΟΥΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ     1:43:44  ΣΜΚ       60+        
44           633         ΡΕΝΙΕΡΗΣ ΑΝΤ. 1:43:49  ΧΑΝΙΑ   40-49    
45           632         ΣΟΖΩΡΑΚΗΣ ΜΑΝ.          1:44:12  ΟΥΚ        50-59    
46           436         ΣΤΥΛΙΑΝΑΚΗΣ ΜΙΧ.         1:44:17                  40-49    
47           584         ΠΑΧΑΚΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ          1:44:24  ΟΥΚ        50-59    
48           671         ΠΟΥΛΙΝΑΚΗΣ ΜΑΝΟΥΣΟΣ           1:44:24  ΕΟΣ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ               20-29    
49           645         ΒΑΡΦΗΣ ΧΡΙΣΤΟΣ             1:44:24  ΙΩΑΝΝΙΝΑ          20-29    
50           681         ΠΑΧΥΛΑΚΗΣ ΜΙΧ.            1:44:48  ΣΜΚ       ΕΩΣ 19 
51           648         ΚΑΚΛΑΜΑΝΟΣ ΤΗΛΕΜ.                1:45:14  ΟΥΚ        30-39    
52           591         ΚΥΡΔΗΜΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ     1:45:40  ΣΜΚ       60+        
53           502         ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ 1:45:40  ΣΜΚ       30-39    
54           518         ΜΟΥΣΚΟΥΝΤΑΚΗΣ Μ.    1:46:09  ROAD RUNNER 30-39    
55           646         ΛΥΓΕΡΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ                1:46:37  ΟΥΚ        40-49    
56           676         ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΑΚΗΣ ΑΝΤ.               1:47:40  ΟΥΚ        60+        
57           577         ΝΑΚΑΤΣΙΑΔΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ              1:47:40  ΣΜΚ       40-49    
58           748                                                                         Γ
59           698         NICK JOHNSON 1:48:23  ΑΜΕΡ. ΒΑΣΗ      20-29    
60           168         ΚΟΥΛΟΦΣΟΝ ΜΑΡΤΙΝ   1:48:50  ΟΛΛΑΝΔΙΑ         30-39    
61           684         ΝΙΚΟΛΟΥΔΑΚΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ             1:48:53  ΣΜΚ       30-39    
62           686         ΓΙΑΝΝΑΚΑΚΗΣ ΑΘΑΝ.   1:48:53  ΕΟΣ ΑΘΗΝΩΝ    30-39    
63           634         ΠΑΝΟΥ ΓΙΩΡΓΟΣ               1:49:20  ΧΑΝΙΑ   40-49    
64           478         ΠΑΙΔΟΥΣΗ ΒΕΡΟΝΙΚΗ    1:50:31  ROAD RUNNER 20-29     Γ
65           513         ΚΑΣΤΡΙΝΑΚΗΣ ΑΛΕΞ.      1:50:34  ROAD RUNNER 30-39    
66           586         ΜΑΡΚΟ ΔΗΜΗΤΡΗΣ       1:51:04  ΧΑΝΙΑ   40-49    
67           171         ΠΕΤΡΑΚΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ         1:51:32                  30-39    
68           310         ΟΙΚΟΝΟΜΟΠΟΥΛΟΣ ΧΡ.              1:51:57  ROAD RUNNER 30-39    
69           643         ΕΛΛΗΝΙΚΑΚΗΣ ΜΙΧ         1:52:16  ΟΥΚ        40-49    
70           195         TUCKER CORY    1:52:20  ΑΜΕΡ. ΒΑΣΗ      20-29    
71           662         MUKHAILO IARENKO     1:52:23  ΕΟΣ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ               20-29    
72           150         ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΕΥΓΕΝΙΑ   1:53:00  ΖΕΥΣ ΠΙΕΡΕΙΑΣ   ΕΩΣ 19  Γ
73           507         ΜΙΧΕΛΑΚΗΣ ΜΙΧ.             1:54:11                  20-29    
74           682         ΚΟΚΟΒΑΚΗΣ ΛΕΩΝΙΔΑΣ                1:54:30                  40-49    
75           678         ΓΕΩΡΓΑΚΑΚΗΣ ΓΙΩΡΓ.     1:54:42                  40-49    
76           503         ΠΑΧΙΑΔΑΚΗΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ             1:55:02  ΣΜΚ       30-39    
77           516         ΖΑΧΑΡΙΟΥΔΑΚΗΣ ΝΙΚ.    1:55:18  ROAD RUNNER 30-39    
78           578         ΚΑΛΟΓΕΡΙΔΗΣ ΕΜΜ.      1:56:12                  40-49    
79           198         ΣΦΕΡΙΔΗΣ ΑΝΤ.                1:56:28  ΛΙΤΟΧΩΡΙΟ         30-39    
80           155         ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ            1:56:55  ΣΜΚ       50-59    
81           45           ΑΒΡΑΜΑΚΗΣ ΙΔΟΜΕΝΕΑΣ           1:56:55  ΟΥΚ        60+        
82           462         ΑΠΟΣΤΟΛΑΤΟΥ ΙΩΑΝΝΑ              1:57:08  ROAD RUNNER 30-39     Γ
83           489         KOYLHS GIVRGOS            1:57:37  ΣΔΥΑ     40-49    
84           360         ΑΡΚΑΛΑΚΗ ANGELA       1:57:55  ROAD RUNNER 20-29     Γ
85           346                         1:58:21                                  Γ
86           168         MARI HASSETT  1:58:21                  20-29     Γ
87           243         ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΑΚΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ         1:58:52                  30-39    
88           508         ΣΑΚΑΒΕΛΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ   1:59:06                  20-29    
89           438         ΦΑΝΟΥΡΓΑΚΗΣ ΔΗΜ.    1:59:29  ΣΜΚ       50-59    
90           165         ΓΕΝΕΤΖΑΚΗΣ ΙΩΑΝ.         2:01:26  ΟΥΚ        30-39    
91           191         HECTOR CHAIDEZ             2:01:42  ΑΜΕΡ. ΒΑΣΗ      20-29    
92           637         ΓΟΥΛΗΣ ΣΟΦΟΚΛΗΣ       2:02:17  ΚΕΡΚΥΡΑ              20-29    
93           638         ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚ.     2:02:17  ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ  20-29    
94           685         ΣΤΑΥΡΟΥΛΑΚΗΣ ΑΝΤ.     2:02:58  ΣΜΚ       50-59    
95           463         ΨΑΡΟΥΔΑΚΗ ΜΑΤΙΝΑ   2:03:30  ROAD RUNNER 50-59     Γ
96           644         ΠΛΟΥΜΙΔΗΣ ΙΩΑΝ.         2:03:36                  20-29    
97           304                         2:03:36                                 
98           342         BURNET CLAUDIA            2:04:13                  40-49     Γ
99           680         ΜΑΡΑΚΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓ.       2:04:28  ΧΑΝΙΑ   40-49    
100         340         ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΚΗ ΑΡΙΑ       2:04:58  ROAD RUNNER 40-49     Γ
101         511         ΜΑΡΑΓΚΟΥΔΑΚΗΣ ΑΝΤ.                2:04:58  ROAD RUNNER 30-39    
102         699         MCPEHRSON KEVIN        2:05:44  ΑΜΕΡ. ΒΑΣΗ      20-29    
103         477         ΣΥΓΓΕΛΑΚΗ ΕΥΑ 2:06:45  ROAD RUNNER 20-29     Γ
104         594         ΒΑΡΟΤΣΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓ.      2:09:00  ΡΕΘΥΜΝΟΥ        50-59    
105         647         ΤΑΛΛΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ            2:09:30  ΜΥΤΙΛΗΝΗ         20-29    
106         309         ΣΤΡΑΤΑΚΗΣ ΕΜΜ.           2:23:30  ΟΥΚ        40-49